آسمان بلاخیز

 آسمان بلاخیز

یا رب  چو ما مبـاد   کسی   کاین  چُنین  شود                                                                        دور از وطـن به گوشۀ عُزلت قرین   شود

در معـرض  حوادث    و    تلخی         روزگار                                                                        با  یک خبر     ز   عرش  خدا بر  زمین   شود

از    هفت      آسمـانِ      بلا خیز      بگذرد                                                                         با خاک سرخ و خونی بهـرام عجین شود

تردید     و شک نمود ه  به   یاران   و   دوستان                                                                         در گیر و دار حادثه    شّک اش  یقین    شود

در جمع خاکیـان که  به حیلت    نشسته اند                                                                            بازیچۀ    دسایس    دنیـای    دین      شود

آنقـدر چون خمـیر  درازش کنند و گرد                                                                          مشت  و  لگد  زنند    که  جانش   حزین  شود

تصویر  حـال   ماست   شما   را   مظنّه ای                                                                          تا  پردۀ    نمایش   نقّـاش      چین      شود            

زین پس  اگر به  بزم   فلک   دعوتم   کنند                                                                            پروین  اگر    برقصد     و    مَه  در جبین  شود

هرگز  دلم    به     خنـده   دگر    وا  نمیشود                                                                              حتّی    اگر   به     باغ    بهشت     برین    شود

ما را بسوخت مزرعه ،گنـدم به باد رفت                                                                           راوی حـال ما  مگر آن خوشه  چین شود

جز دود بر نخیزد  از  آن خرمنی    که سوخت                                                                          گر  توسن    فلک   ز  برای   تو    زین شود

Maleksabet Ebrahimi

ملک ثابت ابراهیمی

20 بهمن 1401  خورشیدی                         نهم فوریه 2023 میلادی – تورنتو

by Maleksabet Ebrahimi

O Lord, let none endure this fate I bear—
Exiled, alone, in corners of despair.

Brushed by the bitter winds of fate’s cruel art,
Cast down from Heaven by a single dart.

Through seven storming skies of wrath I fly,
Till mixed with Mars’s blood and dust I lie.

I doubted friends—those once so near and dear,
And in the storm, my doubt grew sharp and clear.

Among earth’s children masked in sly pretense,
I’m but a pawn in faith’s dark consequence.

They stretched and twisted me like unbaked dough,
Each blow embedding sorrow deep below.

Our state—a hint for those who seek to trace,
A painted screen in some far Eastern place.

Even if Heaven calls me to its grand affair,
With dancing stars and moonlight in the air—

My heart shall never learn to smile again,
Even in Eden’s garden, free of pain.

Our field was burned, the wheat swept by the gust;
Perhaps a gleaner tells of us with trust.

Only smoke ascends from fields consumed by flame,
Though destiny’s wild stallion bears my name.